Mostrando entradas con la etiqueta sentir. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta sentir. Mostrar todas las entradas

18 de mayo de 2010

La finestra

"No sé si dir que em sobta aquest silenci,
que em sobta més potser perquè el conec
i ja fa molt de temps que el delejava.


Tràngols i vents m'han dut on sóc, i em miro,
més que admirat, sorprès o, tal vegada,
desconcertat i amb una certa angoixa.


Em costa molt respondre les preguntes
i fins i tot em costa formular-les,
com si de sobte hagués perdut el rastre
de mi mateix.


Ara escric i és quieta
la tarda que reposa rere els vidres
com un espai de claredats molt íntim
que he retrobat, mentre per la finestra
contemplo els cims llunyans, majestuosos."


Temps d'interluni, Miquel Martí i Pol  

14 de mayo de 2010

Entrada: Falsa.

Edgar: Falso.
Sonrisa: Falsa.
Sillas: Falsas.
Amistad: Falsa.
Kas: Falsa.
Inglés: Falso.
Lluvia: Falsa.
Lágima: Falsa.
Atropello: Falso.
Noche: Falsa.

¿Problema? ¿Hay algún problema? ¡No!

12 de mayo de 2010

Triste existencia.

Sí, es siempre así, sobre todo de noche. Y yo no pienso nada, ni siento nada, como de costumbre. Tengo suerte. ¿Tengo suerte? ¿Es suerte no sentir? Vivimos para sentir, luego si no siento, ¿no vivo? Entonces estoy muerto. Pero los muertos no hablan, no escriben, no piensan. Yo pienso. ¿Yo pienso? Yo no pensaba que pensase. Realmente pienso. Pero... ¿no siento porque pienso? ¿Y si dejase de pensar? ¿Sentiría? Y si empiezo a sentir, empiezo a vivir, entonces volvería a nacer. Si es que he nacido alguna vez. Hasta aquí bien, me sigo. Luego pienso, otra vez, en Descartes. Pienso, luego existo. Y, si dejo de pensar y vuelvo a nacer, dejaría de existir, entonces Vivir y Existir son conceptos incompatibles. Ahora existo, porque no siento, pero, ¿existe alguien más?

Todo empieza a tener sentido.